Στης θάλασσας την αιώνια κούνια γεννήθηκα,
και γνωρίζω τη γαλήνη της την άπλετη,
την ομορφιά που σαν φως αιώνιο λάμπει,
μια παρηγοριά που μόνο αυτή μπορεί να δώσει.

Ένα δειλινό, όταν ο ήλιος σβήνει χρυσός,
πλησίασε τις όχθες της και θα αισθανθείς,
τον ίδιο παλμό που την ψυχή μου δονεί,
την πνοή της, σαν μυστικό αρχαίο.

Θα νιώσεις την αφή της, σαν χάδι ανέμων,
τη σιωπή της που όμως μιλά στην καρδιά,
σαν να σε καλεί σε έναν κόσμο δικό της,
έναν κόσμο ελευθερίας και μαγείας.

Μην αρνηθείς το κάλεσμά της, πήγαινε αμέσως,
και θυμήσου βαθιά, στην ψυχή σου χαραγμένο,
πως αυτή η απέραντη αγκαλιά του νερού,
αξίζει την αγάπη σου, για πάντα δοσμένη.

Θάλασσα απέραντη, γαλάζια αγκαλιά,
στα κύματά σου κρύβεται η μόνη μου χαρά,
φως αιώνιο και αρχαίος παλμός,
μέσα στη σιωπή σου, ο δικός μου ο κόσμος.