Μελαγχολία του Σεπτέμβρη, του καιρού σημάδι,
τα φύλλα πέφτουν της καρδιάς, στο πρώτο το αγιάζι.
Σαν υποσχέσεις χάθηκαν, στον άνεμο σκορπάνε,
οι αναμνήσεις οι παλιές, τον δρόμο τους ξεχνάνε.

Κάθε ανάμνηση, σκιά, στο δειλινό χαμένη,
πίσω από σύννεφα βαριά, κρυφή και κουρασμένη.
Στους δρόμους μνήμες της αγάπης, φύλλα στοιβαγμένα,
σαν καλοκαίρι, που έφυγε, στα ξένα, προδομένα.

Κάθε σταγόνα δάκρυ μας, στο τζάμι δροσοστάλα,
ίχνη ενός έρωτα πικρού, που δεν βαστάει άλλα.
Μα ο Σεπτέμβρης, τη γαλήνη φέρνει σιγά-σιγά,
υπόσχεση για μια αρχή, που η ελπίδα κυβερνά.

Σαν δέντρο, που γυμνώνεται, για να ξανανθίσει,
η καρδιά προσμένει, πάλι να αγαπήσει.