Στην άκρη του ήλιου καθίσαμε βράδυ,
με βλέμματα μόνο γεμίσαμε χρόνο.
Το κύμα μιλούσε για πράγματα απλά,
κι ο κόσμος σωπαίνει μπροστά σ’ έναν τόνο.

Κρατούσες σφιχτά τα λεπτά μας μαζί,
σαν φύλλο που το παίρνει ο αγέρας.
Μιλούσαμε λίγο, μα ζούσαμε πολύ
τα λίγα μας γίναν ολόκληρης μέρας.

Δεν ήξερες πού τελειώνω εγώ
κι από πού ξεκινάει η δική σου η σκέψη.
Μα κάθε σιωπή σου με έφερνε εδώ
εκεί που ο χρόνος ξεχνά να επιστρέψει.

Μέρες και κύματα μας μετρούν απ' την αρχή,
σε κάθε δειλινό σε βρίσκω πάλι εκεί.
Σαν μια υπόσχεση που ζει μες στη σιωπή,
που δεν χρειάστηκε ποτέ να ειπωθεί.