αυτός που ψάχνει την αλήθεια έχει ήδη μέσα του τον δρόμο προς αυτήν
Δεν το έγραψα επειδή βρήκα την αλήθεια. Το έγραψα επειδή την έψαχνα. Και επειδή κατάλαβα κάτι σημαντικό στην πορεία: ότι η αναζήτηση από μόνη της είναι ένδειξη πως ο δρόμος υπάρχει.
Έχει τύχει να σε τραβήξει ένα παλιό βιβλίο; Όχι γιατί σου είπαν να το διαβάσεις, αλλά γιατί ένιωσες πως κάτι εκεί μέσα θα σου μιλήσει. Έτσι κι εγώ. Δεν έψαχνα απαντήσεις από συνήθεια. Έψαχνα γιατί ένιωθα ότι κάτι με περιμένει — όχι απαραίτητα έξω στον κόσμο, αλλά κάπου μέσα μου.
Γι’ αυτό έγραψα αυτό το απόφθεγμα. Για να πω ότι ο δρόμος προς την αλήθεια δεν ξεκινά όταν τη βρεις. Ξεκινά τη στιγμή που θα τη ζητήσεις. Η ίδια η αναζήτηση είναι ο χάρτης. Αν δεν υπήρχε ήδη κάτι μέσα σου να σε κινεί, δεν θα είχες ποτέ την ανάγκη να ψάξεις.
Η εικόνα με τον άντρα που διαβάζει δεν είναι τυχαία. Είναι κάποιος που ψάχνει — αλλά αν προσέξεις το βλέμμα του, δεν ψάχνει στις λέξεις μόνο. Είναι σαν να διαβάζει το βιβλίο για να καταλάβει καλύτερα τον εαυτό του.
Αυτός είναι ο δρόμος. Δεν είναι έξω, ούτε μακριά. Είναι μέσα μας. Και δεν τον βρίσκουμε με βιασύνη. Τον ανακαλύπτουμε ήσυχα, καθώς ακούμε, διαβάζουμε, ρωτάμε — και κυρίως, καθώς δεν σταματάμε να θέλουμε να μάθουμε.